PCG NR. 34

PCG-Nieuwsbrief nr. 34                         februari 2018

  

Een nieuw jaar, een nieuw geluid

Op 28 augustus 2017 vroeg PCG Zeeland aan het College van Zorg en Welzijn, adviesorgaan van de Zeeuwse gemeenten, om een jaarlijkse subsidie van €. 2.600,-  Op 21 december van dat jaar liet de secretaris van het CZW ons weten dat de aanvraag was afgewezen. Enige dagen later ontvingen wij een brief (d.d. 20 december) waarin dat besluit werd toegelicht: PCG Zeeland heeft geen adviestaak t.a.v. de Zeeuwse gemeenten; die is voorbehouden aan de lokale Wmo-adviesraden.

Verder laat het mandaat van het CZW niet toe dit te gebruiken voor Wmo-taken.

De afwijzingsbrief toont waardering voor de wijze waarop de PCG zich inzet voor haar doelgroep. Ook wijst de brief op de mogelijkheid activiteitskosten van ons werk in rekening te brengen bij individuele gemeenten.

Dat laatste advies wordt nog eens herhaald in een schrijven d.d. 14 februari jl. dat we ontvingen van de Vereniging van Zeeuwse Gemeenten. Deze brief verduidelijkt ook de verhouding tussen VZG, CZW en de Zeeuwse gemeenten. Het College van Zorg en Welzijn is een onder de Vereniging fungerend portefeuillehoudersoverleg, dat een adviserende taak heeft in de richting van de gemeenten.

Wat ingewikkeld allemaal, maar we weten nu bij welke adressen wij ons moeten vervoegen. Het draagt er toe bij dat we in deze Nieuwsbrief een  ander geluid laten horen dan we deden in onze laatste Nieuwsbrief van 2017. Het feit dat we in de afgelopen jaren steun ontvingen van de gemeenten Goes, Schouwen-Duiveland, Terneuzen en Reimerswaal geeft ons nieuwe hoop. Het maakt het andere geluid ook tot een nieuw geluid. We zullen duidelijker moeten maken dat we een provinciale organisatie zijn, met oog voor wat gemeenten bindt.

We willen daarvan in deze Nieuwsbrief al iets laten zien!


 

 Vervolg op de PCG-najaarsvergadering

 

In onze december–Nieuwsbrief informeerden we u over onze najaarsvergadering waarin de verkeersplanoloog Prof. Karel Martens, werkzaam aan de Nijmeegse Radbouduniversiteit en aan het Technion-Israel Institute of Technology van Haifa, een inleiding verzorgde over rechtvaardige mobiliteit. Op indringende wijze maakte hij duidelijk wat vervoersarmoede voor een bepaalde categorie mensen betekent, noemde hun situatie onrechtvaardig en liet vervolgens zien hoe hij als wetenschapper probeert daarin verandering te brengen. Genoemde Nieuwsbrief verwijst u naar het verslag van de bijeenkomst. Daarin is ook de reactie van gedeputeerde Harry van der Maas opgenomen.

De inbreng van beide sprekers inspireerde de PCG tot het nadenken over een vervolg op de najaarsbijeenkomst. Toen we daarmee aan het werk gingen, bleek dat de opdracht die we onszelf hadden gegeven een ingewikkelde was. Verrassend was het wel te merken dat ook elders in het  land gewerkt wordt aan het integreren van het OV en WMO vervoer. Op dit moment is ons voorstel, een proefproject op te zetten in de regio Zeeuws-Vlaanderen, bijna gereed. We zullen het echter eerst voorleggen aan de provincie Zeeland en aan de drie Zeeuws-Vlaamse gemeenten. Daarna is het voor iedereen te lezen op de pagina Aktueel/OV/WMO vervoer van onze website.

Houd die daarom de komende dagen in de gaten!


 

Verkiezingsdebat in de Zeeuwse Bibliotheek te Middelburg

Woensdagavond 21 februari, verkiezingsdebat in de Zeeuwse Bibliotheek, georganiseerd door FNV. Deelnemers ongeveer 40 belangstellenden, 9 kandidaat-raadsleden (verder: raadsleden) van politieke partijen uit Middelburg. Uitgangspunt voor de discussie was een 5-tal stellingen, waarover aan het begin steeds werd gestemd. Daarna konden de raadsleden hun keuze (JA of NEE) kenbaar maken en toelichten. Vervolgens mochten de toehoorders reageren. De stellingen gingen over de hoogte van het minimumloon, de inzet van flexwerkers, beschutte werkplekken, zorg en armoedebestrijding.

Wat biedt de bijeenkomst de PCG-achterban? Vanuit die vraag kijkt en luistert het aanwezige PCG-bestuurslid (verder: PCG) en schrijft hij nu dit (beperkte) verslag.

Eerste opmerking. Het kan haast niet anders of een stelling vereenvoudigt de werkelijkheid nogal eens. Het bemoeilijkt het maken van een keus bij de stemming. Een bijstandsgerechtigde moet 130 % van het minimumloon verdienen om van te kunnen leven? De meeste raadsleden zijn vóór, vinden de 130% een redelijk niveau.  PCG aarzelt. Zou hier geen “maatwerk” gehanteerd moeten worden? Hoe zit het met de chronisch zieke met zeer hoge ziektekosten, die buiten voorzieningen valt omdat haar inkomen net even boven die grens van 130% ligt?
Maar dat is teveel nuance gevraagd, er moet gestemd worden, ja of nee.

Geen rood en geen groen kaartje dus opgestoken!

Vervolgens. De verschillen tussen wat de raadsleden naar voren brengen, zijn vaak niet zo groot. PCG betrapt zich erop dat er soms  wel iets zit in wat een kandidaat zegt, ook al is hij er niet mee eens. Wie zijn stem op een partij laat bepalen door godsdienst of ideologie, zou op zo’n moment even kunnen aarzelen.

In de derde plaats: de raadsleden behandelen elkaar in de discussie met respect, de sfeer lijkt goed. Zelfs het SP-raadslid krijgt voluit gelegenheid  haar soms scherpe stellingname uit te dragen.

Wat me, als vierde opmerking, verbaast, is dat het VN-Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap niet ter sprake komt. Wel valt twee keer, uitgesproken door hetzelfde raadslid, de term inclusie. Het geeft   PCG aanleiding om de raadslieden te vragen na de verkiezingen, als de tijd van je-moeten-profileren voorbij is, om de tafel te gaan zitten om samen na te gaan wat de gemeente bv. zou kunnen doen om mensen met een arbeidsbeperking aan werk te helpen. Dat is immers wat gemeenten moeten doen nu ons land het VN-Verdrag heeft geratificeerd. Het zou er bovendien toe kunnen bijdragen dat het vertrouwen in de politiek weer groter wordt.

Tot slot van deze reeks opmerkingen: PCGlegt aan de raadsleden  een dilemma voor n.a.v. de stelling “Zorg is een basisrecht. Dit geldt ook als er onvoldoende geld bij de gemeenten beschikbaar is..”. Hij gebruikt  een voorbeeld uit de praktijk (een zelfstandig wonende oudere moet nu om financiële redenen naar een verpleeghuis). Tien jaar geleden hield een Middelburgse wethouder mensen voor dat ze altijd de keus zouden hebben: zelfstandig blijven wonen of verhuizen naar een verzorgingshuis. Ook al lieten cijfers volgens hem zien dat zelfstandig blijven wonen goedkoper is voor de overheid. Te voorbarig gesproken, nu geven financiën de doorslag. De  SGP moet toegeven: We kunnen het niet alle mensen voor 100 % naar de zin maken, maar we doen ons best….PCG: Wat doet u om bij die 100 % te komen?

Tot een afronding kwam dit gesprek niet maar ook hier rijst achteraf de vraag: Wat doen de raadsleden samen om tot de best mogelijke oplossing te komen?

Na afloop informatie voor de verkiezingen verzameld van de volgende partijen: D’66, CDA, GL, SP, PvdA en SGP. Enkele korte opmerkingen:

  • De programma’s/folders zijn heel verschillend van opzet; vergelijken wordt daardoor moeilijk.
  • Geen woord over het VN-Verdrag voor de rechten van mensen met een handicap.
  • Hier en daar is met enige goede wil een verwijzing naar de inclusieve samenleving te vinden.
  • In maar een enkel programma worden mensen met een beperking en chronisch zieken expliciet genoemd.
  • In andere gaat het hier en daar over de “zwakkeren in de samenleving”.

Conclusie: De Zeeuwse organisaties van chronisch zieken, de lokale platforms van mensen met een beperking en onze PCG Zeeland staat nog veel te doen!


 

De samenleving maakt mij gehandicapt

 

Nog bezig met het nadenken over het verkiezingsdebat in Middelburg, kregen we een artikel onder ogen van de publiciste Petra Jorissen, getiteld De samenleving maakt mij gehandicapt (Trouw-bijlage 24februari).Het artikelgaat over de manier waarop in de laatste 30, 40 jaar werd aangekeken tegen en omgegaan met mensen met een beperking. De titel heeft betrekking op een omslagmoment dat de schrijfster zo typeert: “Ik mocht dan wel een fysieke beperking hebben, maar het was de trap, de drempel, kortom de gemankeerde openbare ruimte die mij verhinderde binnen te komen”. Vanaf dat moment zou alles anders, beter worden.

 

In 1986 trad de Wet Arbeid Gehandicapte Werknemers (Wagw) in werking. Tenminste 5% van de werknemers moest een chronische ziekte of handicap in dienst hebben. Het wetsontwerp bevatte daarvoor een quotum en registratieplicht. Later kwamen er nog nieuwe wetten: de Wet Reïntegratie Arbeidsgehandicapten, de Wajong, de Participatiewet en de Wet Banenafspraken. Met als een sluitstuk het VN-Verdrag voor de rechten  van personen met een handicap (nu al weer 12 jaar oud, maar pas in 2016 door Nederland geratificeerd).

De schrijfster zelf deelde in die omslag, in de ondersteuning en de voorzieningen die er het gevolg van waren.

 “Wat heb ik een geluk gehad in de jaren zeventig volwassen te worden, dacht ik vaak. Ik kreeg een bruikleenauto en een uitkering voor jonggehandicapten, een perfecte basis om zelfstandig te gaan wonen, te studeren en me voor te bereiden op de arbeidsmarkt.”

Een beeldenstorm noemt de schrijfster de zoetklinkende benamingen  voor gehandicapten (participerende burgers, fysiek uitgedaagden), de beloftevolle wetten, de hoge idealen die schuilgaan achter termen als inclusie en persoonlijke autonomie.

Maar wie nu naar de werkvloer kijkt, wie de Rapportage VN-Verdrag handicap in Nederland 2017 leest (uitgave van de toezichthouder op de uitvoering van het Verdrag, het College voor de Rechten van de Mens) of wie zoals Jorissen deelneemt aan het Congres Gelijk=Gelijk, wordt daarvan niet vrolijk. Wetten stierven een zachte dood of werden aangescherpt, voorzieningen werden ingetrokken, de Participatiewet is nog verre van een succes. Wat bleef is het OM-denken, het denken in kansen in plaats van problemen.

 

Wat zou anders moeten? Dit is het antwoord van Petra Jorissen: Niet langer OM-denken, maar Om-doen! Ze verduidelijkt deze koerswijziging met het voorbeeld van activistische gehandicapten in de VS, die in 1990 de trappen van het Capitool opkropen om te eisen dat de Americans with Disabilities Act werd aangenomen en die succes hadden. Nederland zou daar een voorbeeld kunnen nemen, want “als we juridisch afdwingbare zaken willen als quota voor werkplekken en aanpassingen en adequate voorzieningen, dan moeten we maar eens massaal kruipend richting Binnenhof. Met kniebeschermers. Over de A4.”

 

Het is een droevig stemmend artikel van Petra Jorissen. Vanwege de feiten over de positie van chronisch zieken en mensen met een beperking. Vanwege een toch wat te eenvoudige oplossing voor zeer complexe maatschappelijke problemen. Maar vooral ook als je het, terugdenkend aan het verkiezingsdebat in Middelburgse bibliotheek, vertaalt naar de lokale politiek. Moet PCG Zeeland Zeeuwse rolstoelers aanzetten massaal de hellingbaan van het Middelburgse stadskantoor te bestormen? Of toch maar de raadsleden blijven aansporen eendrachtig samen te werken aan de uitvoering van het VN-Verdrag? Zeg het maar.


 

Lokale platforms, we kunnen ze niet missen

 

Het gaat niet goed met de Zeeuwse platforms voor mensen met een beperking. In een aantal gemeenten zijn ze verdwenen, in andere is hun vertegenwoordiging in de opkomende Sociale Adviesraden een onzekere. PCG Zeeland probeert daaraan iets te doen: door het zoeken naar een of meer contactpersonen in een gemeente zonder platform of door een nauwer contact met de vertegenwoordigers in de Adviesraden.

Een voorbeeld van de eerste situatie. Op Noord-Beveland hebben we van de voorzitter van de Dorpsraad Wissenkerke de toezegging dat hij voor ons een  bijeenkomst zal organiseren van alle dorpsraden in de gemeente, waarin PCG Zeeland uitleg mag geven over het VN-Verdrag. De gemeente zelf wacht met de uitvoering van het Verdrag nog op het initiatief van het SWVO (het Samenwerkingsverband Oosterschelderegio).


 

Tot slot weer enkele berichten uit de media

 

  • PGB-Portaal

Zorgontvangers die vallen onder de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO), de Wet langdurige zorg (WLZ) de  Zorgverzekeringswet (ZVW)of de Jeugdwet kunnen hun zorg zelf regelen en beheren wanneer hun een persoonsgebonden budget (PGB) is toegekend. In het verleden gaf de ingewikkelde administratie vaak veel problemen. De overheid is nu, in samenwerking met Per Saldo bezig een nieuw administratiestelsel in te voeren: het pgb-portaal.

Op dit moment proberen 40 proefpersonen het nieuwe stelsel uit. Lees  daarover een verslag in de Nieuwsbrief d.d. 15 februari van Per Saldo. In de loop van het jaar is het nieuwe stelsel voor een steeds grotere groep beschikbaar. Maak er alvast mee kennis en volg de ontwikkeling ervan via de berichtgeving van Per Saldo!

  • Op dinsdag 20 maart a.s. organiseert Ieder(in), koepelorganisatie van chronisch zieken en mensen met een beperking, in Goes een bijenkomst over Passend Onderwijs. Ouders en jongeren kunnen daarin het gesprek aangaan met vertegenwoordigers van Sociale Adviesraden van gemeenten. Die laatste spelen namelijk ook een rol bij dat P.O. en de Adviesraden adviseren hen daarbij. Voor meer informatie en aanmelden.

 

In de Nieuwsbrief van april meer over de Integrale Toegankelijk- heidstandaard voor de gebouwde omgeving en het openbaar vervoer én over de wijze waarop in Zeeuws-Vlaanderen gewerkt wordt aan de uitvoering van het VN-Verdrag.