algemeen

Buurtzorg niet zomaar na te volgen!

Over Buurtzorg, de organisatie die thuiszorg verleent m.b.v. zelfsturende teams, doen veel positieve verhalen de ronde. Zoveel, dat je zou denken dat er bij die organisatie nooit iets mis gaat. Dat is natuurlijk niet zo. Net zo min als je mag denken dat er bij traditionele thuiszorgorganisaties heel vaak dingen fout gaan.

Maar toch, het werken van Buurtzorg lijkt aantrekkelijk: geen doorverwijzen naar andere diensten binnen een organisatie, nee, je lost een klein probleem als bijvoorbeeld het vervangen van een lampje zelf maar op. Maar dan doet het goed te lezen de overstap naar de werkwijze van Buurtzorg toch niet één-twee-drie valt te maken. Lees het artikel in de Nieuwsbrief van 11 juli van de organisatie Zorgvisie. Klik daarvoor hier.

 

 

Laat geen belastinggeld liggen!

"Leven met een handicap of ziekte brengt kosten met zich mee. Kosten voor medische zorg, hulpmiddelen, aanpassingen, extra kleding, reiskosten, dieetvoeding en nog veel meer. Komen die kosten voor uw eigen rekening? Dan kunt u een deel ervan terugkrijgen via de aangifte inkomstenbelasting. Maak er gebruik van. In dit artikel leest u hoe u aangifte moet doen en  welke kosten u daarbij wel en niet kunt opvoeren."

Zo begint de Nieuwsbrief van Ieder(in) van 12 januari jl. Wilt u gebruik maken van de Handreiking?

Klik dan hier om er naar toe te gaan!  

 100_pcg_logo-fc.jpg

 

 Wet Langdurige Zorg

De Wet Langdurige Zorg is een van de meest besproken onderdelen van het nieuwe zorgstelsel dat VVD en PvdA willen realiseren. Het heeft ermee te maken dat zij delen vervangt van wat zekerheid gaf: de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Wat daarin stond gold als een “verzekerd recht” en dat bood houvast. Argwaan was er: waarom komen met een nieuwe wet? Waarom de oude niet afgeslankt?

Daar moest wat achter zitten! En natuurlijk zit er wat achter. In de WLZ is het toekennen van zorg minder vanzelfsprekend dan het was in de AWBZ. Dat de staatssecretaris “mondjesmaat” groepen tot de wet toelaat, is al in lijn daarmee. Ook het feit dat de wet maatwerk moet leveren, betekent:  niet zonder meer regels volgen, nee, kijken of een bepaalde vorm van zorg echt de beste is (en: of er niet bezuinigd kan worden, denken sceptici er achteraan).

Wij proberen langzamerhand wat meer zicht te geven op de WLZ. We beginnen met u een aantal misverstanden voor te leggend die kennelijk nu al de ronde doen. Ga ernaar toe door hier te klikken.

(24 januari 2015)

100_pcg_logo-fc.jpg 

www.hoeverandertmijn zorg.nl

Een bijzondere website, opgezet door het ministerie van VWS, samen met heel verschillende personen en organisaties (van communicatieadviseurs tot en met de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie). In een aantal bijeenkomsten werden proefversies van de site uitgeprobeerd. Belangrijk is de toezegging dat de site zal worden bijgehouden. Mocht dat niet gebeuren, dan gaat ze snel een zieltogend einde tegemoet.

Als u hier klikt komt u op de site. U vindt daar de regelingen voor een groot aantal vormen van zorg. Indrukwekkend, ambitieus en wat ons betreft publieksvriendelijk!

(26 januari 2015) 

 100_pcg_logo-fc.jpg

Marjan ter Avest spreekt Tweede kamer toe

 

Marjan ter Avest is voorzitter van het Landelijk Platform Geestelijke Gezondheidszorg (LPGGz). In die hoedanigheid sprak zij de Tweede Kamer toe over wat is gaan heten de vrije artsenkeus, een onderwerp waarover de laatste weken veel te doen is. Het begon met een wijzigingsvoorstel inzake art. 13 van de Zorgverzekeringswet. Dat artikel moest volgens het regeerakkoord van VVD en PvdA worden geschrapt. Zorgverzekeraars hoefden dan niet langer een vergoeding te betalen aan zorggebruikers die gebruik maakten van zorgaanbieders die niet door hen gecontracteerd waren. Voor huisartsen en fysiotherapeuten o.a zou dit overigens niet gaan gelden. Wel bijvoorbeeld voor tandartsen. De tweede Kamer stemde in met deze wijziging: PvdA en VVD kregen steun van D66, SGP en CU. Bij de behandeling van het voorstel in de Eerste Kamer ging mis. Onverwacht stemden 3 PvdA-senatoren tegen. Zodoende was er geen meerderheid voor. Het wijzigingsvoorstel werd verworpen. Een fikse strop voor het kabinet dat met de maatregel een miljard wilde bezuinigen. Het onderwerp zal nu opnieuw in de Tweede Kamer behandeld worden.

Toen begon de discussie over de vrije artsenkeus. Argumenten van heel verschillende aard vlogen over en weer: de gewone man zou weer de dupe zijn, de gefortuneerde kon toch wel betalen; de maatregel was juist bedoeld om zorggebruikers te beschermen, ze diende ter garandering van de kwaliteit; weer een maatregel die de macht van zorgverzekeraars vergroot; de keuzevrijheid was al veel langer beperkt, een patiënt kan niet zomaar naar een academisch ziekenhuis als hij of zij dat wil; als een huisarts erop staat kan hij een patiënt verwijzen naar een academisch ziekenhuis.

Wat is waar? Verwarring alom nu. Rumoer ook, toen de regering bekend maakte de wetswijziging desnoods met een Algemene Maatregel van Bestuur te zullen doorzetten.

Dat is situatie als Marjan ter Avest, in het kader van het Ronde Tafelgesprek, op 19 januari jl. in de Tweede Kamer het woord mag voeren. Ze begint met het uitspreken van haar zorg over de positie van haar achterbanleden in het nieuwe zorgstelsel. Ze geeft geen antwoord op de vraag of er, in wat zich afspeelde, nu wel of niet sprake is van het verloren gaan van de vrije artsenkeus Ze plaatst deze kwestie in een breder verband, merkt op dat keuzevrijheid erg belangrijk is voor het ontstaan van een vertrouwensband tussen behandelaar en patiënt. Is de keus die zorggebruikers hebben, niet vaak een schijnkeus? Ze wijst op de zwakke positie van patiënten tegenover zorgverzekeraars en zorgaanbieders. Omdat algemene kwaliteitsstandaarden ontbreken, kunnen zorgverzekeraars ons niet uitleggen waarom ze de ene zorgaanbieder wel contracteren en de andere niet.

Ziehier een paar kernpunten uit haar toespraak, die hopelijk duidelijk maken dat het lezen daarvan zeker de moeite waard is. Klik hier om dat te doen en laat u niet afschrikken door het feit dat zij in een zeer kort bestek ingewikkelde kwesties aan de Kamerleden wilde voorhouden.

 

(21 januari 2015)